یک بنده خدایی ، کناراقیانوس قدم می زد،وزیر لب دعایی راهم زمزمه میکرد . نگاهى به آسمان

آبى و دریاى لاجوردین و ساحل طلایى انداخت و گفت: 



خدایا ! میشه تنها آرزوى مرا بر آورده کنى؟ 

ناگاه، ابرى سیاه، آ سمان را پوشاند و رعد و برقى در گرفت 

و در هیاهوى رعد و برق، صدایى از عرش اعلى بگوش رسید 

که میگفت: چه آرزویى دارى اى بنده ى محبوب من؟ 



مرد، سرش را به آسمان بلند کرد و ترسان و لرزان گفت: 

ای خدای کریم از تو می‌خواهم جاده‌ای بین کالیفرنیا و هاوایی 

بسازی تا هر وفت دلم خواست در این جاده رانندگی کنم!! از 

جانب خدای متعال ندا آمدکه: 



ای بنده‌ی من! من ترا بخاطر وفاداری‌ات بسیاردوست 

می‌دارم و می‌توانم خواهش تو را برآورده کنم اما هیچ میدانی 

انجام تقاضای تو چقدر دشوار است؟هیچ میدانی ‌که باید ته 

اقیانوس آرام را آسفالت کنم؟ هیچ میدانی چقدر آهن و سیمان 

و فولاد باید مصرف شود؟ من همه‌ای اینها را می‌توانم انجام 

بدهم! اما آیا نمی‌توانی آرزوی دیگری بکنی؟ 


مرد، مدتى به فکر فرو رفت، آنگاه گفت: 


اى خداى من! من از کار زنان سر در نمى آورم! میشود بمن 

بفهمانى که زنان چرا مى گریند ؟ میشود به من بفهمانى 

احساس درونى شان چیست؟ اصلا میشود به من یاد بدهى که 

چگونه مى توان زنان را خوشحال کرد؟ 



صدایی از جانب باریتعالى آمد که: 

ای بنده من! آن جاده‌ای را که خواسته‌ای، دو بانده باشد یا چهار بانده!!؟؟